วั น เว ล า เ ดิ น ผ่ า น ไ ป
จ า ก วั น เ ป็ น เ ดื อ น . . .
. . . จ า ก เ ดื อ น เ ป็ น ปี
เราเป็นคนใหม่ในแต่ละวัน
แต่ใจเรานั้นยังใจเดิม

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีผู้ชายงี่เง่าคนหนึ่ง ที่ไม่เคยสมหวังในความรักกับเค้าเลย
จะว่าไงดีล่ะ เค้าคนนั้นอ่ะมักจะชื่นชม ชื่นชอบคนที่อยู่ใกล้ชิดอยู่เรื่อย ๆ

จึงไม่พ้นที่จะต้องคอยแอบชอบเพื่อนในห้องเดียวกันมา เสมอมา
ผู้ชายคนนั้นเป็นคนขี้ขลาด จึงไม่เคยที่จะบอกความรู้สึกในใจกับคนที่เค้าชอบเลย
เค้าก็ได้แต่แอบรักข้างเดียวอยู่ตลอด แต่แล้วก็ชอบมีเพื่อนตัวดีที่ชอบทำเสียงาน
เพราะเพื่อนคนนั้นมันดันจับได้ว่าผู้ชายคนนั้นแอบชอบใครมันก็เลยไปประกาศ
แต่นั้นแหละยังไงซะผู้ชายงี่เง่าคนนั้นก็ไม่เคยสารภาพรักหรือบอกความรู้สึกอะไรกับใครเลย
ถึงแม้ผู้หญิงที่เค้าชอบจะรู้แล้วก็ตามว่าผู้ชายคนนี้แอบชอบ
แต่นั้นแหละ ผู้หญิงคนนั้นรู้จากเพื่อนของเค้า ไม่ใช่จากผู้ชายงี่เง่าคนนั้น
และนั้นแหละที่เป็นเหตุผลว่า ผู้ชายคนนั้นไม่เคยบอกรักใครหรอก เพราะเค้าได้แต่แอบรัก
จนแล้วครั้งหนึ่งในชีวิตก็เกิดที่จะมีผู้หญิงซักคนที่จะมาสารภาพรักกับเค้า ผู้ชายงี่เง่าคนนั้นก็เลยตอบรักเพราะเหตุผลง่าย ๆ "มันง่ายดี" มันง่ายที่ไม่ต้องไขว่คว้า มันง่ายที่ไม่ต้องทำอะไร
แต่นั้นแหละ เรื่องง่าย ๆ มันก็ไม่ใช่ว่าจะดีเสมอไป สิ่งที่ได้มาง่าย ๆ
ก็ย่อมเป็นของที่ไม่ดี ไม่คงทน แต่เค้าก็ยังทนรับมันไป

เพราะเงื่อนไขว่า "มันง่ายดี"
แต่นั้นหล่ะ ก็เป็นเพราะว่ามันง่าย คำว่า รัก ก็ยังไม่เคยหลุดออกจากปากเค้าอีกนั้นแหละ

จนแล้วเค้าก็ได้รู้จักเด็กจากแดนไกลอีกคนหนึ่ง
อาจจะเป็นเพราะว่าตอนนั้นเค้าคิดสนุกก็ได้ก็เลยลองจีบไปดูแต่จีบไปได้
ไม่นานผู้ชายคนนั้นเค้าก็รู้ตัวแล้วว่า เด็กจากแดนไกลนั้นก็ไม่ใช่สำหรับเค้า
ถึงแม้ว่ามันจะได้มายากกว่าเก่าอยู่นิดหนึ่งแต่....
มันก็ไม่ได้มาจากการพยายามอย่างเต็มที่ของเค้าอยู่ดี สุดท้ายเรื่องมันก็จบ

แต่การที่มันจบมันก็ไม่ได้จบไปเปล่า ๆ มันได้ทำให้ผู้ชายคนนั้นได้ข้อคิดดี ๆ
หลายเรื่องเลยทีเดียว ว่า การตัดสินใจเพียงชั่ววูบโดยที่ไม่ได้คิดอะไรไว้ก่อนเลย

มันเป็นสิ่งที่ผิด และนอกจากทำให้ตัวเรารู้สึกผิดแล้วยังต้องทำให้คนอื่นต้องเสียใจด้วย
ก็ถือว่าเป็นบทเรียนชิ้นโตแก่ผู้ชายงี่เง่าคนนี้ที่จะ จดจำเอาไว้ ว่าจะไม่ทำให้คนอื่นต้องเสียใจ
แต่ก็นั้นหล่ะ การจะได้อะไรมาก็จำเป็นต้องแลกมาด้วยสิ่งที่มีค่าเท่าเทียมกันออกไป
ก็เหมือนกัน หากเราต้องการความรัก เราก็ต้องมอบความรักตอบแทน

ออกไปถึงจะสมเหตุสมผล แต่การที่เราจะรักนั้นก็ต้องมาจากคำว่า ชอบ เสียก่อน
คงไม่มีใครที่อยู่ ๆ ก็รักก่อนชอบหรอก จำไว้เลยว่า หากคิดที่จะรักก่อนชอบนั้น
เราจะต้องเสียใจกับความรักเป็นแน่แท้

แต่ก็ในที่สุดผู้ชายคนนั้นก็ได้เจอกับผู้หญิงอีกคน ก็เป็นอีกหนึ่งคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเค้า
เค้าได้รู้จักเธอ ได้พูดคุยกัน ได้เจอกัน และนั้นความรู้สึกชอบมันก็เริ่มมีในตัวผู้ชายคนนั้นแล้วนั้นแหละ แต่เค้าก็ยังไม่กล้าที่จะบอกความรู้สึกของตัวเองให้เธอคนนั้นได้รู้อีกเหมือนกัน
ก็เพราะว่า เค้ากลัว กลัวที่จะต้องสูญเสีย กลัวว่าทุกอย่างมันจะไม่เหมือนเดิมหากได้พูดออกไป
เค้าจึงอยากใช้เวลาในการพิสูจน์และตัดสินใจก่อนว่า...
มันใช่ สำหรับเค้าแล้ว

ไ ม่ มี สิ่ ง ใ ดไ ด้ ม า ง่ า ย ๆ
ห ว่ า น พื ช ถึ ง ไ ด้ ผ ล
เมื่อต้องการจะเป็นที่รัก
ก็ต้องเรียนรู้ที่จะรัก

กาลเวลาได้ผ่านไปโชคชะตาก็ทำให้เค้าและเธอได้อยู่ใกล้กัน
มันอาจจะเหมือนปาฏิหาริย์และโชคชะตา ที่น่าจะลิขิตขึ้นมาเช่นนี้ หลาย ๆ อย่างในหลายๆ

เวลาก็ได้เกิดขึ้น เค้าและเธอก็ได้พูดคุยกันมากขึ้น ได้เจอกันมากขึ้น ได้สนิทกันมากขึ้น
จนผู้ชายงี่เง่าคนนั้นก็ตัดสินใจด้วยใจของตัวเองได้ว่า เวลานั้นได้มาถึงแล้ว
เวลาที่เค้าควรจะแสดงความกล้าของตัวเองออกมาให้เธอได้รู้ ได้บอกสิ่งที่ควรจะบอก
สิ่งที่เค้าไม่เคยบอกกับใคร .....

โอกาสที่เราจะผูกพันกับใครสักคน
ไม่ได้เข้ามาทุกวัน
ให้โอกาสตัวเอง
ได้สร้างสิ่งที่งดงามในใจ
และเราจะรู้ว่า
ความผูกพันช่างงดงามเหลือเกิน

กาลเวลาล่วงเลยมาถึงปัจจุบัน สิ่งที่อยากจะบอกเป็นสิ่งสุดท้ายคือ ความรัก
มันจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อทั้งคู่ต่างชอบกัน และนั้นก็คงจะสามารถเกิดเป็นความ

รักได้ ความชอบนั้นไม่ได้ใช้เวลาเพียงเป๊ปเดียวก็จะกลายเป็นความรักได้
ความรักก็เปรียบเสมือนไวน์ จะต้องนำมาบ่มให้นานที่สุด เพราะว่ายิ่งบ่มนานเท่าไหร่
ไวน์ถังนั้นก็ย่อมมีรสชาติที่หอมหวาน เฉกเช่นเดียวกันกับความชอบที่จะต้องเกิดทางผ่านกาลเวลา
อันยาวนานเพื่อให้สามารถกลายเป็นความรักได้

สุดท้ายนี้ผู้ชายงี่เง่าคนนั้นก็สามารถที่จะกล้าบอกความในใจของเค้าได้แล้ว
มันก็เปรียบเหมือนความกล้าหาญที่ได้แสดงออกไป
และผลของมันก็คือความรักที่จะผลิบานในไม่ช้า และเค้าก็ได้คิดว่า

ไม่มีไรทำเลยมาอัพ blog เล่น ๆ หลังจากไม่ได้อัพเปงชาติ เนื่องจากหยบไปนอนดูการ์ตูนซะเต็มคราบ เรื่อง Ent เหรอ ช่างมาน รอผลวิดวะก่อนแล้วค่อยตัดสินใจอีกทีคงไม่สายเกินไป (มั้ง)
ก็เทอมนี้ก็เป็นเทอมสุดท้ายแล้วสำหรับชีวิตวัยมัธยมในรั้วชมพูเขียว มันเป็นปีที่ 6 ที่อยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้

แต่มันก็เป็นเพียง ปีที่ 1 ที่ได้อยู่กับเธอในโรงเรียนนี้ แม้มันจะเป็นระยะเวลาสั้น ๆ แต่มันก็ทำให้สามารถ
พิสูจน์อะไรได้หลายอย่าง ทำให้รู้ว่าการที่เรารักใครจริงๆซักคนมันเป็นยังไง ความรู้สึกห่วงใยที่เอ่อล้น
มันมากมายเพียงไหน อีกทั้งการที่เราพยายามทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้ คือการ "รอ"
ไม่ว่าจะ 2 ช.ม 2 วัน หรือ 2 ปี ฉันก็จะรอ ตราบเท่าที่เธอยังต้องการให้ฉันรอ เพราะหาก...
เมื่อใดที่เธอไม่อยากให้ฉันรอ  เมื่อนั้นฉันคงได้แต่รอเก้อ.
ทุกวันหลังเลิกเรียน บางคนอาจจะบอกว่าไร้สาระ อาจจะถูกคนอื่นมองว่า "บ้า"
แต่ฉันไม่สนใจ ฉันทำเพราะอยากทำ เพราะฉันเป็นห่วงเธอ
ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องอะไรที่ร้าย ๆ กับเธอ
อีกทั้งฉันยังดันไปได้ยินอาจารย์ห้องพยาบาลพูดกันอีก เรื่องมีแก๊งผู้มีอิทธิพลเที่ยวจับเด็กประถม, มัธยม
ไปทำมิดีมิร้ายอีก ฉันไม่อยากให้มันเกิดเรื่องร้าย ๆ กับเธอ ฉันจึงต้อง รอ รอ และ รอ เธอ
อย่างน้อยมันก็เหลือเวลาเพียงไม่นานแล้ว ที่ฉันจะมีโอกาส ฉันอยากที่จะ ส่งเธอ ส่งให้เธอถึงบ้านโดยปลอดภัย

แม้ว่าตอนนี้มันอาจจะไม่มี แต่ปีหน้าหากฉันไม่อยู่ มันจะมีใครมาจีบเธอแน่ ๆ (ตอนนี้ก็คงมีแล้ว)
ฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันควรจะทำที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่การไปข่มขู่ ทะเลาะ หรือชกต่อย กับใคร แต่มันคือ...
" เชื่อใจเธอ "
มันน่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันควรทำ แต่ฉันก็ยังคิดว่ายังไม่สามารถทำได้เท่าไหร่นัก เพราะถึงไงฉันก็ยังหึงเธออยู่ดี

ปล. เวลาน้อยลงไปทุกที แต่ก็อยากใช่เวลาที่เหลือให้มีค่ามากที่สุด ถึงไงก็จะรอ นะ 2 ปีก็จะรอ และก็อยากให้เธอรอฉันด้วย
==> เธออาจไม่หวานบ่อย แต่ขอให้หวานนาน ๆ และฉันจะดีกับเธอวันนี้ให้ดีเท่าเมื่อวาน